Gramy po to, by jednak zaistnieć w ludzkiej świadomości. Nie tylko widzowie nas potrzebują, my ich również. Gdy ktoś mówi: „ Gram tylko dla ludzi, dla widza, bo dzięki mnie on staje się inny, lepszy; dla siebie zaś, ja sam pozostaję przezroczysty” - nie wierzę.

Scena też jest dla mnie takim skakaniem na bungee (śmiech). Za każdym razem jak patrzę na widzów, dostaję pozytywnego „stresa”. Uwielbiam to!

Przede wszystkim jest to zawód wymagający bardzo ciężkiej pracy. Ludzie sobie nie zdają sprawy ile trzeba włożyć wysiłku, talentu, nauki w każde wystąpienie, w każde pojawienie się na scenie... Nie można nic robić „byle jak” - od razu to widać na scenie.

Zabawne, bo urodziłam się w Walentynki - wszyscy w liceum się ze mnie śmiali, że powinnam być Walentyna, a nie Laura. Indywidualizm i poczucie niezależności - to są rzeczy bardzo mi do życia potrzebne.

Teatr przede wszystkim daje mi możliwości. Szereg rzeczy się na to składa. Jestem typem aktora, który musi być prowadzony. Funkcjonuję bardziej w sposób intuicyjny niż intelektualny, co ma oczywiście dwie strony medalu.

Uważam, że trzeba znajdować wartość w swojej odwadze, robić jak najwięcej rzeczy i uważnie patrzeć na drugiego człowieka, uczyć się od innych.