Czasem, w chwilach zwątpienia, myślę sobie: "A może wyjechać do Londynu? Albo do Szkocji? Popracować na zmywaku, zostać kelnerem... I w końcu coś zarobić!".

Wiele lat przeżyłem w przeświadczeniu, że jestem człowiekiem spokojnym i opanowanym. Do dziś wielu moich znajomych tak uważa. Tymczasem jestem człowiekiem bardzo emocjonalnym. Trzymam te emocje w środku, albo pozwalam im przechodzić „bokiem”, jednak gdy się zbytnio nagromadzą, pojawia się nagle irytacja i nerwowość.

Uruchamianie nieznanych sobie wcześniej pokładów emocji jest w tym zawodzie najpiękniejsze, najbardziej fascynujące. Wychodzę z założenia, że człowiek do końca sam nie zna siebie. Dlatego aktorstwo jest tak ciekawe i zajmujące, że zmusza do ciągłego „kopania” w sobie.

Nie miałam odwagi od razu po maturze pójść na egzamin. Ale kiedy już się zdecydowałam pojechać do Krakowa, na wymarzony wydział aktorski zdałam za pierwszym razem. Czułam, że to była odpowiednia chwila, że musi się udać.

Wśród znajomych na Akademii Teatralnej chodziły słuchy, że szukają nowej dziewczyny Mroczka. Pomyślałam sobie, że pewnie szukają wysokiej blondynki o długich nogach i niebieskich oczach.

To właśnie teatr mnie pociąga - inne myślenie, otwartość umysłu, nieograniczona przestrzeń. Przez cały czas spektaklu jestem postacią, którą gram. Mam kontakt z publicznością. To dobry trening.