Każdy człowiek, który marzy o aktorstwie, marzy o magii tego zawodu, której doświadczamy na widowni w teatrze, czy na sali kinowej… Niestety, później okazuje się, że wcale nie jest tak różowo.

Mam taką arachnofobię, że jak ktoś by mi zlecił zagrać w „Spidermanie”, to scena w laboratorium byłaby pełna mojego dzikiego wrzasku. Prędzej bym wsadziła głowę w paszczę lwa albo wskoczyła do basenu z rekinem ludojadem…

Przekroczyłem trzydziestkę ładnych parę lat temu i do tej pory utrzymuję się z aktorstwa. Ale muszę przyznać, że aktorstwo samo w sobie mi nie wystarcza. Stąd ta produkcja, a niedługo pewnie i reżyseria.

Zawsze chciałem być aktorem i po maturze miałem plan zdawania do szkoły teatralnej. Okazałem się za słabym negocjatorem, bo moja mama powiedziała mi: „prędzej Rejtan po moim trupie przejedzie!

To jest specyficzna profesja - aktor potrzebuje dowodu uznania, aby dobrze wykonywać swoją pracę. Nie należy tego mylić z popularnością z kolorowych pisemek, ale bycie „celebrytem” również posiada swoje dobre strony…

Interesowałem się wieloma rzeczami naraz, często bardzo mocno. Miałem nawet swój grunge'owy zespół! Moją kreatywność pokazywałem innym wyglądem. Wymyślałem jakieś cuda, plakietki, wszywki... Mamę molestowałem, aby mi robiła na drutach specjalne indiańskie wzory.