Teatr pod względem emocji sporo kosztuje – jest dla mnie jak zawarcie paktu o nieagresji z własną duszą – jesteś dla widza jak na dłoni, nie ma tu miejsca na fałsz – musi być prawdziwie i „szlachetnie”.

Jestem osobą skrytą. Dlatego odpowiada mi to, że przez wiele osób postrzegana jestem jako ktoś silny, mocny, pewny siebie. Jednak, tak naprawdę, „moja” Małgosia Pieńkowska jest osobą „koronkową”, kruchą.

Lubię wyzwania. Za to nie lubię zbyt długo zostawać w jednym miejscu. Bo to w jakiś sposób mnie „usypia”.

Już pierwszego dnia musiałam zagrać sceny „z grubej rury”: przytulanie, całowanie… Wszystko na raz! Więc stremowana byłam mocno. Ale atmosfera była tak miła, że… po kilku godzinach czułam się, jakbym była na planie już „enty” raz.

Czasem, w chwilach zwątpienia, myślę sobie: "A może wyjechać do Londynu? Albo do Szkocji? Popracować na zmywaku, zostać kelnerem... I w końcu coś zarobić!".

Wiele lat przeżyłem w przeświadczeniu, że jestem człowiekiem spokojnym i opanowanym. Do dziś wielu moich znajomych tak uważa. Tymczasem jestem człowiekiem bardzo emocjonalnym. Trzymam te emocje w środku, albo pozwalam im przechodzić „bokiem”, jednak gdy się zbytnio nagromadzą, pojawia się nagle irytacja i nerwowość.